İmam Şafiî Şiirleri ya da Kitabın kitapçı rafındaki kaderi

Bir günlük azığım yanımdaysa Ey Said, yoktur endişem * Allah'la aramdadır şikayetlerim Kaçmaz elimden rızkımsa şayet * Kızıp öfkelendiğimde sakın konuşma * Sen yetersin bana, sende kalbe kifayet var * Gözlerim bütün bir ömür seni seyretse Bakmaya doymamış olurum * Talihsizlik, sevdiğinin başkasını sevmesi *

Aşk kavurursa ne yapar insan? Sevgisini tedavi eder, sonra aşkını gizler Boyun eğip kadere olanlara sabreder. * Kadın sevgisi meşakkat değil ama Zorluk sevmediğine yakın olmaktır. * Kalp sabreder ve ona dayanır * Başıma bir belâ geldiginde, dostlarımın ihaneti Kimseye acımayan zamandan şiddetliydi. * Bir sır olarak saklarım seni ben *

Yarına çıkıp çıkmayacağını bilmeyen kimse

Yarının rızkını düşünür nedense. * Aldatmak icin bürünüyoruz kuzu postuna * Ailesini, memleketini hatırladığında Kalbi, kuşun kanadı gibi çırpınır. * Ne hüzün devam eder ne sevinç Ne sıkıntı, ne rahatlık * Zamanla Gelen* İşte böyledir zaman Ona sabretmelisin Ya malInın başına bir iş gelir Ya sevdiğinden ayrı düşersin. * İmam Şafiî bu beytleri oğlu öldüğünde söylemiştir. * Bir tebessüm ki altında hazin bir kalp yatar Bir gam uğrar ki ona, göremez kimse * Kısmetli biri yerde bir dal buldu da Elinde meyve verdi derlerse inan Tasdik et, gariplerin ve yoksulların Su içerken boğulduğunu duysan. * Zamanın belâsı çoktur, kesilmez ardı arkası Sevinçleriyse azdır, bayramlar gibi gelir sana * Sana cefa edenden çek elini eteğini * Affedip kimseye kin tutmayınca Rahatlattım nefsimi düşmanlıklar gamından * Sustun ama aleyhinde bulunuldu, dediler Cevap kötülük kapısının anahtarıdır, dedim. * Cildini karşıyan olmaz tırnağın gibi * Daralıyorsa göğsü sırrını saklamaktan Sır emanet ettiği göğüs bilsin ki daha dardır. * Alt tabakayı şerlerinin çokluğundan Üst tabakayı hayırlarının azlığından Terkettim birer birer sonunda. * İnsanın başını belâya sokan Hüsnüzan ve guzel sözler değil mi? * İyi günlere bakıp Bütün günleri öyle sandın * Sonra Kanaat kınından bir kılıç çektim Keskin tarafiyla onlardan Ümitlerimi kestim. * Zira zenginlik Sahip oluş değil bir şeye Ondan müstağni olmakta. * Terkettin beni, görüp ömrümün harabını * Yalnız fanilik gordüm ve yalnız aldanış Sahranın ortasında belirir ya serabı. * Ne mutlu evinin köşesini sevene Kapıları kapalı, perdeleri çekili. * Mutluluk arada bir gelir, bir esintidir. * Birine iyilikten sakın çekinme Çünkü gelip geçen bir fırsattır bahtiyarlık * Rüzgarların eserken bil kıymetini * Hatırladıkça kalbimi yırtan bir söz duyarım da Tebessüm ederim bu sözün sahibine * Bir hastayı hissetmekten nasıl alıkoyarsa Ağrılarını başkasının, kendi acısı. * Cevap vermeyenler Korur namuslarını kötü sözlerden Kim ki konuşmaya katılır Doğru yolu kaybeder birden.

* Şayet sorguya çekersen hatalarını Arkadaşsız yaşarsın sen hayatını. * Özür dileyenin kabul et mazeretini Doğru da yalan da olsa söyledikleri * Bizde özür dilemektir Günahların diyeti. * Bana yalnızken öğütte bulun Sakın toplulukta nasihat etme Bir çeşit kınama ve ayıplamadır Nasihate kalkışmak dost meclisinde * Kolay değildir zira "ben bilmiyorum" demek. * Kalemimin kağıtlar üstündeki hışırtısı Daha hoştur İnsanlara karışmaktan ve âşıklardan. * İlmim yanımdadır, yararlanırım nereye gitsem Kalbim onun kabıdır, sandık içleri değil * İlmim artıkça bilirim, bir şey bilmediğimi. * Vekî'e ezberimin iyi olmadığından yakındım, Bana, günahları terketmemi söyledi. * Kur'ân, hadis ve fıkıh ilmi dışında Bütün ilimler meşguliyettir * Öyle belâlar vardır ki Genç, daralır boğulacak gibi olur * Elde edemez hikmeti Ömrünü ailesinin çıkarları için tüketen * Lokman Hekim bile İmtihan edilseydi Çoluk çocukla ve fakirlikle Samanla ekini ayırt edemezdi. * Ve unutturur kabrin kucaklaması Zifaf gecesini, şanlı düğünü. * Zina borçtur Bil ki borcunu ödeyecektir kendi ailen. * Hoşnut değilim yaşadığım zamandan Gördüklerim yüzünden Fakat her dem razıyım Kader hükümlerinden. * Şiirle uğraşmak vakarını azaltmasaydı alimlerin Bugün Lebîd'den daha iyi şairdim İmam-ı Şafiî Kitabın kitapçı rafındaki kaderi(m) 6 Eylül 2013 tarihinde Avcılar'da Günışığı Kitap Kafe'ye girip raflara uzun süre baktıktan sonra, sırtında Divan İmam Şafiî yazan kitaba uzanıp aldım. İki çay içip epey okudum, üç şiiri de not edip burada paylaştım. Bugün tekrar aynı mekana uğradım. Mekanda kitaplar biraz daha arka plana itilmiş ve kafe bölümü genişletilmiş. Mekan sahibinin bir vakit kızıma "bazı günler sadece çaycı giriyor" dediği yer. Madem öyle çayımı kendim yapayım demiş galiba... Sonrasında da bir müteşebbis ruhlu iki tabure atıp çay satsana demiş olmalı... Kafe olduktan sonra kitaplar durmakla beraber bunu söyleyen kitapçı yok orada. 3-4 gencin çalıştığı bir yer olmuş. Çayımı içtikten sonra kalkıp rafları dolaştım. Divan'ın eskiden olduğunu bildiğim rafa en son uğradım. Bıraktığım yerde duruyordu. Aldım elime oturdum biraz okudum. Sonra bi berceste derleyeyim deyip not almaya başladım. Bu mısralar o mekanda yazıldı. Kitabı almak için kasaya gittim, mekanı işleten genç merakla kitabın ismine baktı. Sanırım bugün ilk kitap alan benim. Başka bir mekana geçip bu satırları yazıyorum. 25 yıldır kitap satarak rızkımı kazandım. Şimdi tekrar küçük bir kitabevi açmak için zihnimde istişare ederken düşünüyorum; 11 ay önce görüp bıraktığım yerde bulduğum bir kitabı, kitap tükanı açıp aynı şeyleri yaşayacaksam ne kadar doğru. İlk uğradığımda alacak param yoktu, ikincisinde de son paramı verip vermemekte tereddüt ettim, ancak zihnimde hediye edebileceğim biri belirdiğinde almaya karar verdim. Kitapla bu kadar ilgili biri olarak ben dahi kitaba para vermekte tereddüt yaşıyorsam, başkalarının kitap almasını nasıl bekleyebilirim?