SONRA BİRDEN GECE ÇÖKER

Şair: Juan Luis Panero

Yaşamak öldüğünü görmektir; yaşlanmak budur işte,
bıkkınlık veren, üzerine yapışan ölüm kokusu,
yinelerken sen, boşu boşuna, birkaç sözcüğü,
suyu çekiliş kabuklar, titreşen cam.
Öldüğünü görmektir başkalarının, ötekilerin,
gerçekten de sevmiş olduğun birkaç kişinin,
çökmüş, çözülmüş, şu cigaranın tükenişi gibi,
yüzler ve anlatımlar, yanık imgeler, buruşturulmuş
kağıt.
Ve senin, evet, senin de öldüğünü görmektir,
karıştırarak soğumuş külleri, silik yüzleri,
çarpış düşleri, bulanıklaşmış belleği.
Yaşamak öldüğünü görmektir, eldekiler kırılgandır
ve her şey bilinmektedir ve kandırmaca olmamıştır,
ancak et ve kan, gizemli akışkanlık,
direnmek isterler, olanaksm olumlayarak.
Boş kadeh, titreşen nabız, kirli kültablası,
Yaşamak öldüğünü görmektir, hiçbir şey öğrenilmez,
her şey acımasız bir duygudur,
yıllar, sözler, tenler, tırnak geçirilmiş sevecenlik,
ölümün dondurucu sıcaklığı.
Yaşamak öldüğünü görmektir, hiçbir şey korumaz bizi,
hiçbir şeyin dünü olmamış, yarını olmayacaktır,
sonra birden gece çöker.