kimse içimdeki boşluğu görmüyor bir adresi yitirmek neler hissettirir insana kalp atışlarından uzak olmak soluğunda duyamamak mevsimleri, düşünmüyor...
sararır mevsim, terk etmeye hazırlanır yorgunluk basar, çöküveririz bulduğumuz ilk yere bir sıcaklık ararız, kaçarken yakalayacağımız ürpersek de çıplak vücutlarımızı sunacağımız gün ışığı...
bedenin sana uymuyordu artık mavi bir çam gibi zoraki taşıyordun onu büyük kararlar almak istiyordun çılgına dönmek, kutsamak benliğini ya da aşık olmak...