Süreyya Berfe Şiirleri

GÖRÜNÜŞ

Pencerenin kıyısından
gecenin kıyısından bakıyordum
kırlangıç yuvalarına.
Ay vurmuştu sokağa.

İki kişi yürüyor yanyana.
Her zaman, her durumda
“sev-gi-lim” diyecekler.
Gölgeleri ötelere uzanmış, arkalarında.

BİR KÖŞEDE

Daralanlar
kalpleri sıkışanlar
senin ve sana benzeyenlerin
yüzünden nefes alıyor.

İŞTE, BÖYLE

Yaz geçecek
ve bir anlamı kalmayacak
herhangi bir anlamı da kalmayacak.

Şimdi, sen bunu
canlı caz dinler gibi dinleyeceksin.

Gördün mü?
Şiir ne kadar kolay.

YABANIL

Aklımın göğünde
ne karayel, ne lodos, ne bulut...
Kimseye “sevgilim” demeye gelmiyor
aşk başlıyor gömlek değiştirmeye
yılan olup kaçıyor
buğday tarlalarına.

Koşma, yakalayamazsın.
Unut.

SÖNMEYECEK

Ey ruhumun telâşı, kalbi!
Ey ruhumun içime işleyen kokusu!
Zeytin kütüğü yanarken ağlar
fındık kabuğu bir ritm tuttururmuş.

Benimki silme sağır yürek üzüntüsü.

SÜREÇ

Ruhumun belirip kaybolan
çilekeş köyü.
Yaşamı
her geçen gün
daha çok sevecek kadar
yaşlanıyoruz.

Süreyya Berfe