Nuri Can

Şair

8 Şiir Yayınlandı
Biyografi / Hayatı
HAYATI VE BİYOGRAFİSİ --------------------- 1950 yılında Erzincan'ın "haritalarda yeri olmayan bir dağ köyünde" doğar Nuri Can. 1960 yılında İstanbul'a, 1967 yılında da Hollanda'ya giden sanatçı burada çocukluğundan beri ilgi duyduğu müzik, şiir, öykü ve resimle uğraşmış, bugüne değin afiş, resim, öykü ve şiir çalışmalarıyla birçok ödül almış, Hollanda, Fransa, Belçika, Almanya, Yunanistan ve Türkiye'de karma ve kişisel sergilere katılmış, 150 ye yakın eseri kitap kapağı ve kartpostal olmuştur. Üç yıl Uluslararası Sanatçılar Birliği Başkanlığı da yapan Nuri Can halen Hollanda ve Türkiye'de özel bir kurumda sanat danışmanlığı ve resim öğretmenliği yapmakta, öykü, şiir ve sanat üzerine yazıları Türkiye ve Avrupa'daki edebiyat ve sanat dergilerinde yayınlanmaktadır. BAŞLICA ESERLERİ ----------------- - Yürek Yanarsa Titrer Gül Üşürse (2004) - Göçmen İşçiler Ağıdı (2004) - Vezinli kar taneleri (2009)

Şairin Şiirleri

Ah! İstanbul
Ah istanbul, beni inciten şehir
kalbimin kırık kalpli kızı
başımda sevda yellerinin estiği
yüreğimin buz kestiği şehir...
Bir gül bahçesine gömün beni öldügüm zaman
Hayat bu sevdiğim,
bir varmış bir yokmuş gibi
sürükleyip götürdü ömrümü işte
bazen kırılmış dallarda ince bir sızı...
Boynumda Kendi Ellerim...
Gözlerim çocukları yoksul bir ülke şimdi
içimin kızıllığınca gül ve yangın
dalında unutulmuş bir üzüm tanesiyim belki
belki bir söğüt dalının efil efil titreyen yaprağıyım...
Ey Hayat Kucakla Beni...
Kalbimin kırıklarını toplayıp avuçlarıma
çekip gitsem bu şehirden
anılar incinir mi?
üşür mü? dalında bir yaz çiçeği...
Masal Gibi Sevdim Ben Seni
Bilirim bir gün kavuşacağız
Munzurun yamaçlarına vururken ay
bir pınarın başında belki
belki bir derenin akışında...
Pepuk Kuşu Efsanesi
Ben Bir Pepuk Kuşuyum
Ben bir pepuk kuşuyum dalında yaralı duran
dağların yamaçlarında kenger
nazlı bir kızın gözlerinde iki yetimlik ah!...
Söyle be Ustam
İçimdeki papatyalar yolundu
tomurcuklar kırıldı
ben kırıldım
en çok da sevdiklerime...
Sustum
Dile getirilmeyen bir öfkedir bazen suskunluğumuz… Öylesine yaralanmışızdır k...
Ve biliriz ki hiçbir söz acıtamaz, yaralayamaz ve kanatamaz kimseyi bir susku...
A.H.İzgören
Herkes konuştuğunu yazar, bense sustuklarımı...