Dilek Akın

Bazen yaşamak;
ağır ve ağrılı bir ölüme sebebiyettir.
Hayat tıkılıp kaldığın bir fanus olduğunda
ölüm; tek nefes alma şeklidir....

Gözlerinde uyuttuğu
yıldızlar adına,
‘ Biz O’nunla karadelik gibiydik ‘ diyen Işıl’a...
İntiharın eşiğinden döndüm az...

' Şiir yolunu bulur üstad... '
Antika sızılarımı açık arttırmaya çıkardım
üç kuruşluk gerçekleri paha biçilmez yalanlarla örtbas ettiler
bilmediğiniz her şeyi biliyorum...

' Sevdiğim şiirleri unuttum, sevdiğim şehirleri terk ettim ve sevdiğim şairle...
Bilmediğim bir neden olmalı, burada olmam için... '
Notalarını kaybetmiş şarkılardan, dizeleri yitmiş şiirlerden geliyordum.
Sesszliğimi alnına dayayıp, tehditler savurduğum çığlıklardan dönerken,...

özneliğimi gizlediğim cümlelerde
sakla kendini satır aralarına
kimseler görmeden sevişelim kelimelerde...
son nefesini veriyor sözlerim / şiirlerle yıka, öyle göm...

                                                      ' Bazen bir şiir sadece...
                                                       Bir ölüden bir ölüye... '
yirmibeşinci mumum da söndü gözyaşı işgali altında
böyle olmaz dedi Tanrı, gülümse biraz...