Bojana Apostolova

Apansız atladı yaşlılık gözlerime.
Yundu yıkandı sularında
çocukluğumun son kalıntılarını arıtma niyetiyle.
Ancak bakakaldı gerilere…...

Yürek evimi
Derlerim topladım dikkatlice;
Gereksiz ve
Kullanılmaktan yorgun düşen...

İnanılmaz yalnızlıkla doğdum ben,
inanılmaz yalnızlıkla da gidiyorum-
ölümün öpüşüne karşın.
Sonsuzluğu size bırakıyorum , dostlar…...

Hiçbir yerden hiçbir şey…
Ve birdenbire gökyüzünde –
babam
ak bulutlar sürüsü içinde...