SEVEN KADIN

Bu benim pencerem. Daha şimdi
öyle hoş uyandım ki.
Havada süzüleceğim sandım.
Nereye uzanır benim hayatım,
ve nerede başlar gece?

Neredeyse hep Ben
diyecektim dört bir yanım;
kristal gibi saydam
Uçurum, karartılmış, suskun.

Neredeyse yıldızları bile
tutacaktım içimde;
öyle büyük görünüyor bana kalbim;
bıraktı onu geri seve seve,

onu belki de sevmeye başlayacak
belki kendimde tutacaktım.
Hiçbir yerde anlatılmamış kadar yabancı
bakıyor bana yazgım.

Neyim ben koydukları
bu sonsuzluğun altında,
bir çayır gibi güzel kokarak,
salınıp bir o yana bir bu yana,

haykırarak hem, hem korka korka,
duyacak diye birisi çığlığımı,
ve bir başkasında
yok olmaya yazgılı.

Rainer Maria Rilke