ÜÇ YAŞINDAKİ BİR ÇOCUĞUN ŞİİRİ

Peki çiçekler de ölecekler mi?

Ya insanlar, onlar da mı ölecek?

Hem sen her gün yaşlanıyor musun, ben
yaşlanıyor muyum, hayır ben yaşlı değilim,
çiçekler de yaşlanır mı?

Yaşlanan şeyler-onları çöpe mi atıyorsunuz?

Yaşlı insanları da mı çöpe atıyorsunuz?

Peki nereden anlıyorsunuz bir çiçeğin yaşlandığını?

Taçyapraklar dökülüyor çiçeklerden,
insanlardan da dökülür mü taçyaprakları,
her gün daha çok taçyaprağı dökülüyor,
o kadar ki benim oyun oynadığım. Oyun
oynamak istediğim yer dökülen taçyaprakları
ve yaşlı insanlarla aynı oraya dökülen
taçyapraklarıyla benim oyun oynamak istediğim
o pis yerleri kaplıyor hani senin
o koca süpürgeyle süpürdüğün yeri.

Senin süpürdüğün o çöpler, onlar ne oluyor,
ne oluyor süpürdüğün bütün o çöpler,
çiçeklerden, insanlardan dökülen, ne oluyor
bütün o pislik? Bütün o çöpler
çiçeklerden ve insanlardan arta kalan,
o her şeyi süpüren koca süpürgenin
altına yığılan o pislik?

Neden o kadar çok çalışıyorsun, neden
her şeyi süpürüp yığıyorsun öyle?
Yeni açmış çiçekleri kim getirecek sonra?
Yeni insanları kim getirecek? Benim
oyun oynamak istediğim yere
taçyaprakları dökülmeyen
yeni açmış çiçekleri kim getirip
suya koyacak? Uykusu gelmiş yorgun
ihtiyarlar gibi solup boynu bükülmeyen
yeni açmış çiçekleri kim getirecek?
Her gün solup kurumayan
o taze çiçekleri? Hem yeni açmış
çiçeklerimiz olursa, su verip
onları soldurmayacak yeni insanlarımız da olacak mı?