Solmayan

Desem, doğrudur; ikincisi kalbim, desem: 'şair sözü' olur!

kuzey rüzgarlarına bindim, yeşil saçlarına ormanın gür saçlarına.
bir geyik adımı söyledi; öyle karanlıktı ki gözleri sonsuz inandım ona.

birdenbire açılıp birdenbire kapanan gökyüzü ve kalbim
küçük, ıslak bir gece.

ezberledim kuşların tamamını ıssızlıkta ve unutmadım:
turnalar! (siyah kuğuya gözyaşı dökmüştüm oysa)
(siyah bir kuğuya dönüşünce akşam.)

bahçe sustu, balkon ve odalar gecikmiş bir mektup gibi
yağdı kar. "tolstoy'un istasyon"undaydım
o istasyonda kaldım sonra. Hep! -

anladım, çocukluk gökyüzüdür, kaybolmuyor.
anladım, şiir çocukluk gibidir
solmuyor zamanla.


Leylâ Şahin