Tag: Roni Margulies

Bundan İbaret

Anneannem için “İki kızım var” dedi, “benim.Ve ben” dedi, “onları büyüttüm.Bundan ibarettir hayatım. Yaşam beni kızlarımla aramagirdiği ölçüde ilgilendirdi,tehdit ettiği ölçüde bizleri. Olan ve olabilecekher şeye karşı korudum onları.Acılardan uzak tutabilmek, hayal kırıklığından, kaygılardan,kırgınlıktan esirgemek istedim kızlarımı.Sormadan cevaplamak istedim sorularını. Nasıl zorlandım ama, bilseniz!Harbiye, Arif Paşa Han:Kocam askere alınabilir her an, ülke garip, dönem garipti,6-7 …

Devamını oku

Poliglot

Kuşkum yok, yalnız öleceğimDaha şimdiden hızla,dedem, babam, Elsa,azalıyor sevdiklerim. Ölümün kendisi korkutmuyor beni– korkunç olan başkalarının ölümü –fakat bir başıma ölmek, nedense,kanımı donduruyor düşündüğümde.Anlamsız bir çaba ama, iki dilde yazıyorve üç dilde konuşuyorum insanlarla.Ve olmasa da yanımda duyacak kimse,üç dilde sayıklayacağını ölüm döşeğimde. Roni Margulies

Metrodan Çıktığım An

İlk geldiğim gün on yedi yaşımda İngiltere’yeVictoria metrosundan çıktığımda günışığına,Batılı bir seyyahın onaltıncı yüzyıldaününü duyduğu İstanbul’u ilk görmesi gibigörsel ve hissi bir karmaşanın ortasındabulduğumu anımsar gibiyim kendimi. Ne cesareti vardı bende o seyyahın oysa(uçağa atlayıp dönmek istemiştim o anda),ne de ne denli küçük, ne denli bir örnekolduğunu biliyordum henüz dünyanın(o gün şaştıklarını ilgimi bile çekmiyor …

Devamını oku

Yaprak

Üç gündür okuduğu romanınson sayfasını özellikle yavaş okudu,gülümseyerek bitirdi. Yerinden kalktı,kitabı özenle raftaki yerine koydu. Oturdu, ağır ağır bir sigara yaktı– çoktandır .azaltmaya çalışıyordu –içkisinden bir yudum aldı, gerindi,esnedi, adamakıllı yorgundu. Okuduğu romanı düşündü biraz.Yeni biten onyılı gözden geçirdi,doksanlı yıllarda neler yapabileceğini,artık neler için çok geç olduğunu tarttı. “Her şeyi yapabilirim, tüm kapılar açık hala.Fakat …

Devamını oku

Deyrulzafaran Manastırı’nda

Sekiz yaşındayken getirip manastırapapazlara teslim etmiş babası onu.Şam’a gidip geleceğini söylemiş.Hatırlayan kalmamış artık nedenini,ne zaman olduğunu. Tek bildikleri,savaş yıllarıymış, zorlu yıllarmış,kol geziyormuş ölüm buralarda. “Sen biraz dur,” demiş babası ona,“bir yere gitme, bekle beni, geleceğim.Bu sakallı iyi amcalar bakacak sana.”Sessiz sakin bir çocukmuş, usluymuş,“Tamam,” demiş, “gitmem, beklerim.” Ve beklemiş.Aylar ve yıllar ve onyıllar boyuncahiç kuşku …

Devamını oku