Tag: Pablo Neruda

Yol

Bir gün bile uzak olma gün uzunGün uzun anlatamayacağım kadarTrenler bir yerlerde uyuduğundaİnsanlar garlarda nasıl beklerse, öyle beklerim seni Bir saat bile gitme gidersen uykusuzlukDamla damla birikir o saatteVe bir evi arayan bütün dumanYitik yüreğimi öldürmeye gelir belki de Kırılmasın kumun üstünde görüntünGöz kapakların bensiz uçmasınBir dakika bile gitme sevdiğim Bir an bile uzaklaşsanDünyayı dolaşırım …

Devamını oku

Unutmak Yok

Bunca zamandır nerede olduğumu soracak olursan“Oldu birşeyler” demeliyimoturmalıyım bir taşakararan dünyada,kendini yemiş bitirmiş bir nehirde.Korumasını bilmiyorum yitirdiklerini kuşlarınGeride bıraktığım deniziya da çığlığını kızkardeşimin.Nedir bu toprağın zenginliği?Gün neden günle kapanıyor?Neden karanlık gece çalkalanıyor ağzımda?Ve ölüm neden? Nereden geldiğimi sormayacak mısın?Anlatayım sana;Kırık şeyleriAcılı kaplarıSık sık tozlanan koca sığırlarıve tutulu kalbimi. Bunlar ne belleğimizde uyanan sarı güvercinler,ne de …

Devamını oku

İnandım Öleceğime

inandım öleceğime ve duydum yakındaki soğuğusensin kaybettiğim yalnız ömrümdeağzın günümdü benim ve topraktaki gecemve tenin öpücüklerimle kurulmuş ülke demek şu an defterler tükendidostluklar üst üste birikmiş hazinelerikimizin kurduğu şu pırıl pırıl evher şey son verdi varlığına ayırıp gözlerini. çünkü aşk, kıydığında yaşam bizeyüksek bir dalgadır dalgaların arasındaama yazık eğer ölüm kapımızı çalıyorsa. yalnız senin bakışındır …

Devamını oku

Peki Nerdesin

peki nerdesin Matilde? görmedimkravatla yürek arasında aşağıda ve yukarıdabirden anlarım da yokluğunubaşlar kaburgalarımda üzünçlü bir dalga gücünün ışığı yok bendebaktım her şeye umudu yutarakbaktım eve, sensiz boşluğunayürekler acısı pencereler var yalnız artık baca sessiz, dinler dururgecede tutsak şeyi ve eski yağışlarıdüşen tüyler ve yapraklar gibi işte bak, seni yalnız bir ev gibi bekliyorumhem dönmelisin bana …

Devamını oku

Buruk Aşk

buruk aşk, benim dikenli menekşem,onca kabarmış tutkunun içindeki çalılık,ağrıların kargısı, tacı öfkeninnasıl ve ne şekilde buldun ruhumu? nereden hızlandırdın acının ateşini,birden, yolumun soğuk yapraklarının arasında?kim öğretti seni bana getiren yürüyüşü sana?taş, duman ya da çiçek kim öğretti evimi? ama bilirim titreşti ürkünç gece,gelen gün kadehlerini şarabıyla doldurduve güneş, o tanrısal saltanatını kurdu. acımadan soluk almadan …

Devamını oku

Bellek

Her şeyi anımsamalıyım,çimen yapraklarını saklamalıyım,ipliklerini hırpanî olayların,ve metre metre dinlence yerlerini,sonsuz demiryollarının izini,acının yüzeyini. Eğer bir gonca gülü yitirmişsemve geceyi bir tavşanla karıştırmışsam,ya da belleğimin bütün bir duvarıyıkılmaktaysa,mecburum oluşturmayahavayı, buharı, toprağı, yaprakları,saçı, hatta tuğlaları,beni delik deşik eden dikenleri bile,kaçışın hızını. Merhamet gösterin şaire. Her zaman hızla unuttum,ve benim bu ellerimyalnızca kavranılmaz olanları tuttu,artık var olmayan …

Devamını oku

Artık Kimse Yok

Artık kimse yok, hayır, ne ses, ne ağız,ne gözler, ne eller, ne de ayaklar: herkes gitti,duru gün bir çember gibi koşuyor,çıplak bir metaldir soğuk hava.Evet metal su ve hava, ne sarıçiçek öbeği salkımında öyle sık,onun o yapışkan kokusu bir de,eşsiz kalıtı bu toprağın. Nerde gerçek? Anahtarşaşkındırdır bir kapılar ordusu içindearasında başkalarınınbulamadankilidinibir türlü. Artıkişte bunun için …

Devamını oku

Yitik Mektuplar

Benim için yazdıkları ne varsagörmez gibi okuyorum geçerken,bana yöneltilmemiş gibio haklı ya da kıyıcı sözler.Yadsıdığım falan yokiyi gerçeği, kötü gerçeği,bana sunmak istedikleri elmayıya da almış bulunduğum zehirli gübreyi.Başka şeyden söz ediyorum.Tenimden, saçlarımdan,dişlerimden,yandığım şeyden mutsuz saatlerde:gövdemle gölgemden söz ediyorum. Niçin diye sordum kendime, sordular bana,sevgisi de, sessizliği de olmayan başka biriaçar çatlağı ve bir çiviylevura vuraulaşır …

Devamını oku

Yüzüstü Kalakalmışlar

Değil yalnız deniz, değil yalnız kıyı, köpük,güçleri boyunağme nedir bilmeyen kuşlar,değil yalnız şurada buradaki kocaman gözler,değil yalnız yaslı gece ve gezegenleri,değil yalnız orman ve yüksek kalabalığı,acı da, evet, acı da ekmeğidir insanın.Ama neden? Ben o zamanlarip gibi inceydim ve daha karabir gece suları balığından,ve elimde değildi,elimde değildi dayanmak, dünyayı değiştirmekisterdim bir yumrukta. lsırdığımı sandım birden …

Devamını oku

Adonis Gibi Angela

Bugün yattım masum genç bir kızın yanındabeyaz bir okyanusun kıyısında gibi,korlu bir yıldızınyavaş yörüngesinin ortasında gibi. Sonsuz yeşil bakışındanaktı ışık kuru su gibiberrak derin çemberlerindetaze gücün. İki alazlı ateş gibi göğüsleriparladı dikelmiş olarak iki bölgede,ve çifte bir akıntıda ulaştı ateşbüyük ışıklı ayaklarına. Altın bir iklim olgunlaştı erkendenbedeninin gündelik uzantılarınave doldurdu onu akın akın meyvelerleve gizli …

Devamını oku