Şiir Çalışmaları

Hayat hikayem mi?
Tarlaların kıyısındaki gelincikler.

-

Âmâ olsaydım
dalgınlıklarımdan anlardım güzün gelişini

-

Döküldü fesleğenin yaprakları:
Sesleri hâlâ kulağımda.

-

Birkaç meyve ağacı varmış evlerinin önünde.
Yüzü söyledi kendisinden önce.

-

Oraya da otopark yapılacakmış:
Korkudan her gün meyve veriyor ağaçlar.

-

Toz toprak içindeki çocuk erik yiyor.
Şimdi inandım baharın geldiğine.

-

Sâkin ol
ki fırtına dinsin.

-

Olur olmaz şeylerin üzerinde durmayacakmışım.
Böyle emrediyor ilerleyen yaşım.

-

Tahta masa duysaydı
dallanır, çiçeklenirdi.

-

Evlilikler de kurudu:
Çiçekleri koparılmış gül dalları.

-

Bir köşeye çekilsem
yanımda güzden başka kimse olmasa.

-

İyi bakın gönüllerinize
yara izi mi var, ayak izi mi?

-

Biraz daha uyuyacaktım ama
bırakmadı hanımeli kokusu.

-

Kent-leş-miş insanların evleri:
Eşya polikliniği.

-

Kafam yorgun.
Kalbim dinleniyor.

-

Kekeliyor geçen bulutların gölgesi.
Bu şehirde yaşanabilir mi?

-

Aşk mı?
Kim bilir nedir onun bugünkü adı.

-

Mezar taşıma rastlayanlar okusun:
Dünyadayken şiir de yazmıştır.

-

Olduğum yerden başlasam yaşamaya
olduğumu sandığım yerden.

-

Bahar gelmiş;
köy kahvesinin kapısı ardına kadar açık.

-

Canlanıverdi
yağmurun sesini duyan papatyalar.

-

Ey kimsesiz gelincik!
N'olurdu kuş olsaydın
bir defacık dinleseydim seni.

-

Uzun bir aradan sonra çiçekleri suladım.
Zamanı gelmeyenler de açtı.

-

Muhâtabı olsa da söylesem:
Seninle geliyorum.

-

Bir tek yaprak vermedi bu yıl:
Başını mı dinliyor okaliptus ağacı?

-

Anılar üşüştü başıma dün gece.
Sağolsunlar. Sabaha sağ çıktım.

-

Nereye gitti
çocuğu olduğu zaman utanan babalar?

-

Anlat, dinliyorum seni.
Dinliyorum tel örgülere takılı serçeyi.

-

Yavaş yürüyorum.
Unutmak istemiyorum.

-

Kalbim düşünmeyi bıraksa
çabuk biter gece.

-

Bıkmaya başlıdıysan
ne kaldı geriye.

-

Eskiyebilen bir evde ölmek isterim.

-

Küçük bir koy arar
yüreğe sığınır bütün acılar.

-

Kargalardan arındırılmış tarlalar, çınarlar
ve akşam kadar hazindir
tek başına yaşayanın ölümü.

-

Kalbinle bak.
Göreceksin, çiçekler bile kurumaz.

-

Vaktin geldiğini anlar çeker giderim.
İşgal etmem.
Terhis olurum.

-

Yüreğim, buğdayların arasında çırpınan
kör bir serçe.

-

Öyle bir hava ki
sen de olsaydın
taşlardaki çiçek resimleri çiçeğe dururdu.

-

Şu yeşillikte hiç çiçek yok, diyorsun,
Bütün gözlerinle bak görürsün
toprağın altına gizlendiği çiçekleri.

-

Nasıl mıyım? Ne mi yapıyorum?
Bugün akmayan hayatlar gibiyim.
Şiir yazıyorum.

-

Şiir!
Başka şaire git.
Yalnız kalmak istiyorum.

-

Kimse kimseye bir şey anlatmıyor
anlatamadan göçüp gidiyor.

-

Uzaklarda batan ay
seni öbür dünyada seyredeceğim.

Yazan: Bir idam mahkumu.

Süreyya Berfe - Ufkun Dışında - de Yayınları - 1985 (sayfa 213-256)