Tırpanladığım Ölüm Şiirleri

adını ağzımda köz tutar gibi tutardım, ölüm harfi harfine çınlardı akşamları alışırdım Cafer Turaç

Ey ölüm Bekliyorum seni Bir çocuk gibi bekliyorum Dayanıp alnımı Dizlerime… Gökhan Akçiçek

yağmurun değdiği her yerdi yüzün seni sordum da irkildi toprak ölümü bildim, büyüdüm Çiğdem Sezer söküp nallarını atların koşturmak gibi karanlığın evine öldün. yokluğunda varlığı bildim insan nasıl alışır içindeki cam kırıklarına baba? Çiğdem Sezer

Güzel bir günde salâ güneşli günde Okunurken dört koldan şehri basınca Canın sıkkınken yakından bir de ölüm ayyuka çıkıyorsa ölüm sesli bir salâ Herkesin bir avuntusu olmalı diyorum Herkeste bir yanılgı: yakını uzak tutan Olmalı affedecek bir düşman Hayriye Ünal

Sevmek biraz ölümdür..hele yaşlandıkça ne çok seyrederiz, mûnis ve kimsesiz odalarda kendimizi. Ali Emre Sevmek en çok ölümdür.. ve narin bir melek gelir gibi düşer göğsümüzden ömrün en güzel kelebeği Ali Emre

Şimdi çağırıyor o güzel aşka beni yalvarıyor beni Duruyorum ve çeşit çeşit ölüm omuzumun binileri Cahit Zarifoğlu Hangi nehrin akışı teselli eyler bizi şimdi kimin derdidir kim bilir yağan yağmur kim bilir bu ölümlü kalbimizin kaçıncı sevişmesi

Bir gün gelir ölüm de işe yaramaz. Bir gün gelir bir komut olur yaşamak. Yalnızca yaşamak, hiç kaçış olmadan.Carlos Drummond de Andrade

Ey ömr gel imdi başa sen hem Çeşmime tire oldu alem Alem hoş idi ki var idi yar Çün yar yok, olmazın ne kim var Ey can, ten-i hasteden veda’ et Bir haste ile yeter niza et Müştakınım ey ecel kerem kıl Def-i elem eyle ref-i gam kıl Kurtar beni ızdırab-ı gamdan Ver müjde vucuduma ademden Fuzûli

Geceyle ölümdür asıl sevgili Bu ikiz aynada toplanır yollar Karanlık yaratır, ölüm tamamlar. Kaçalım seninle biz de geceye Ölümün kardeşi saf düşünceye… Yeter büyüsüne aldandığımız Güneşin…biraz da yalnızlığımız Kendi aynasında gülsün, gerinsin Güvercin topuklu sükût gezinsin. Ahmet Hamdi Tanpınar hiç inanmadım alnımda dolaştığına yazgının inanmak boyun eğmektir, orada biter söz işte, sabaha ilişkin bilinen ne varsa hazırım ölüm ta kendisiyle yaşanacak da olsa Rahmi Emeç

tutup bir dağın eteğini yeryüzüne dağıtmayı, iki semender arasına uzanarak, çakıllı ırmak yatağında böğürtlen dalına sarılıp uyumayı ay altında, ölümü Ahmet Uysal

ölümünden çok sonra bile ışığı hâlâ bize ulaşan bir yıldızın Oswald Lewinter

bir yaprak kapatıyorum hayatımın nemli taraflarına ölümden anlayani ciddi bir yaprak unutulacak diyorum, iyice unutulsun neden büyük ırmaklardan bile heyecanlıydı karlı bir gece vakti bir dostu uyandırmak. İsmet Özel

Tekrar loş yalnızlıkların en dibindeyim Sararmış yaprakların usulca savrulduğu Köprüler yıkıldı artık kendimleyim Parmak uçlarımda ölümün soğukluğu… Attila İlhan

Neye baksan göçe hazır görünür; Bir mevsim ki, sırf ölüme yürünür… Fethullah Gülen

Fecre kapalı sanki gönlümdeki tepeler; Hep ümide koşsam da sarsılıyor hissiyat, Kaplıyor ufukları siyah siyah perdeler. Yok yaşamanın bu ülkede ölümden farkı, Sisli, dumanlı geçiyor inadına zaman; Hiç duyulmuyor hayattan dinlediğim şarkı, Tın tın nabızlarımızda ruhumdaki hafakan… İç murakabe deyip kendimi dinliyorum, Gördüğüm çerçevede yapayalnız efkârım; Bir mum macerası; yanıyor ve eriyorum, Olsaydı aydınlatmak bari yanarken kârım. Fethullah Gülen ben bir yasak işledim sorgum yapıldı suçsuzum dedim, ama değildim: imrenerek bakmışım uçan bir kuşa katilini emziren bir ananın acısı bendeki bir seyyahım ki ölümümü sırtımda taşıyorum sanki yaşıyorum bu minval üzre bir gün bana darağacı olacak Mustafa İslamoğlu yürüyorum; mezarım oluyorsun ansızın Nurullah Genç Bilirim fiyakalıdır bazı itiraflar, bende ne fiyakalı bir itiraf var ve ne de bir cümle acı ve trajedi, aşk ve ölüm üstüne, şöyle; Aşk tek kişilik cinayettir ve herkes kendine kıyar sevdiğini öldürmeden önce! Haydar Ergülen Ve ölüm, birinin ardın sıra seslenip durmasıdır ve sen artık dönüp bakmazsın bile seslenen kim diye. Yehuda Amihay

Mutluluğa hep geç kalırım Hep erken giderim mutsuzluğa Ya herşey bitmiştir çoktan Ya hiçbir şey başlamamıştır Öyle bir zaman geldim ki yaşama Ölüme erken sevgiye geç Sevgiye on kala ölüme beş… Aziz Nesin

ölümdür bekleriz hükmü dünya bir duruşmadır sürer ellerimizde yüreklerimiz vurulmuş kumrular gibi Attila İlhan

Ölüm bize ne uzak bize ne yakın ölüm Ölümsüzlüğü tattık bize ne yapsın ölüm Erdem Bayazıt

Yaprak nasıl düşerse akıp kaybolan suya Ruh öyle yollanır uyanılmaz bir uykuya: Duymaz bu anda taş gibi kalbinde bir sızı; Fark etmez anne – toprak ölüm maceramızı. Yahya Kemal Beyatlı İnce yazıyla yazılan bu şiir Kalın duyarlıklara seslenecektir Kimse yaşarken bir şey okumasın artık Ölümün şiir herkese yetecektir… Ahmet Erhan

İnce yazıyla yazılan bu şiir Kalın duyarlıklara seslenecektir Kimse yaşarken bir şey okumasın artık Ölümün şiir herkese yetecektir… Ahmet Erhan

Ölüm kapıma dayanıyor Adımı unutuyorum İsmini fısıldıyorum ölümün kulağına Sırata kayan bir yıldız oluyorum Ömer Ertürk

Bir ölüm düşlüyorum ey insanlar Bir ölüm… Ölümüm evlere yas. Şükrü Erbaş

ben ki yatağımdan tedirgin bir suyum besbelli ki aşka ve ölüme çalışıyorum. İlhan Berk

Hem ölüm korkusuna benziyor, Hem ölümün çaresine benziyor. Cahit Koytak

Ah bakire hüzün parmaklarımızın arasında duruyormuş ölüm taşları doldurup cebine yürür suya bedenin .. Sacide Bayraktar Sezgenç

Ürperen vücudunu yavaşça koluma ver. Gözlerinde okunan bütün hüznü eylülün, Karanlıktan, geceden, ölümden korkan gönlün. Ziya Osman Saba

Kimse bilmeyecek yerini ölüm ülkesinin Ölüm ülkesi karanlık bir gece Kimsenin tanıklığı yok sevgimize Gece kimsenin bilmediği bir ölüm ülkesidir Sevgilim bu sonbahar günlerinde Ahmet Güntan

Yaşamın, en temelde, bağımsız, kendine yeterli olmaya çalışmanın süreci olacak — doğumda, tam bağımlıydın; sonda, ölümde ise, —başarabilirsen— tam bağımsız olabileceksin. Oruç Aruoba

düşünceyi kaptan köşküne koyuyorum hayâlgücünü güverteye uykuyu yelkenlere ve ölümü dümene Cahit Koytak

Ölüm geliyor aklıma birden ölüm Bir ağacın gövdesine sarılıyorum. Cemal Süreya

ölüm dileniyorum maruf ölümler sizler asilsiniz şovalyesiniz merhamet ediniz merhamet ediniz bir yudum ölüm bir yudum ölüm veriniz Murat Kapkıner

Kuğuların ölüm öncesi ezgileri şiirlerim,

Yalpalayan hayatımın kara çarşaflı

bekçi gizleri.

Ne zamandır ertelediğim her acı,

Çıt çıkarıyor artık, başlıyor yeni bir ezgi,

-bu şiir -

Sendelerken yaşamım ve bilinmez yönlerim,

Dost kalmak zorunda bana ve

sizlere!

Nilgün Marmara

Eşikten başımızı uzatıp:

“Nasılsın?” dedik. Sanki

bir sandalyenin yerini değiştiriyormuş gibi

“Ölüp gidiyoruz işte!” dedi,

kaldırmadan başını.

Günlük işlerdenmiş gibi ölüm.

İlhan Berk

İki güvercin ey ömrüm

yılların omuzuna tünemiş

biri hayat, öteki ölüm

yaşadığım olsa da

Refik Durbaş

Ansı bir gün mısır serptiğin güvercinleri

Nasıl mutluydun ölümsüzdün cömerttin

Necati Cumali

Say ki bu bir rüyaydı Say ki ben konuştum sen dinledin Beni merak etme Uzun ölümlerimi yarıladım bitmek üzere Yasin Erol Dinleneceksin artık ebediyen, Yorgun yüreğim benim. Öldü artık o son hayâl, Benim ölümsüz sandığım. Öldü o. Hissediyorum, Yüreğim, içimizde o tatlı hayâllerden, Arzu da söndü, yalnız umut değil. Dinlen sonsuza dek. Giacomo Leopardi sevişmek bir direnme biçimidir ölüme sevişmeler upuzun akmayı gerektirir Tozan Alkan ayet gibi, karanlıkta, sessizce, ölüm yüzüme indi ve gördüm iyilik olsun diye sustum ve öldüm. Tozan Alkan Cılız bir haziran güneşinin sevinciyle belki, unutulmuş olabilir birkaç günlüğüne ama, böyle günlerde dank eder yine insanın kafasına: tüm hayatlar eksik, tüm ölümler vakitsizdir. Roni Margulies İki güvercin ey ömrüm yılların omuzuna tünemiş biri hayat, öteki ölüm yaşadığım olsa da Refik Durbaş ağzın gül kokulu ağzın ölümler anlatıyor durgun sularda kıpırdayan İzzet Yaşar Açık kalmış atlası, deniz taşmıştır, darılmasın Fırat ama Hayatın orta öğretmeni sustu, dondu gülmeleri çocukların Bir cenaze töreninde daha ölümü karşılamaya götürüleceğiz Ece Ayhan ve ölüm yerleşti dudaklarıma ... şükür ey sonlu şölen büyük hayat aldığın verdiğinden çok örneğin bir gün alanya’da bir sevdikle karşılaşıp hemen ayrılmış gibi rasgele değil Turgut Uyar ben öldüğümde sana verdiğim kolye parlayacak bir fotoğraf alev alacak, bir kuş havalanacak yere düşürdüğün kitaptan etrafa sözcükler saçılacak bozkırda babasının sırrı bir oğul doğacak ben öldüğümde bu venedik bayramı son bulacak Alper Çeker Ölmek kaderde var, bize ürküntü vermiyor; Lakin vatandan ayrılışın ıztırabı zor. Hiç dönmemek ölüm gecesinden bu sahile, Bitmez bir özleyiştir, ölümden beter bile. Yahya Kemal Beyatlı Yok artık pek konuşmuyoruz

Benim sözlerim eskidi Onunki de eskidi Zaten kelimeler sonludur Öyledeğil mi Donuk donuk bakışıyoruz Ben ölüme iyice yakın O yaşamaktan uzak Öyle bir gök içinde durmuş gibiyiz Karanfiller ölürken Karanfillerden bir deniz. Edip Cansever

Beni yavaşlat Tanrım! Yüreğimin atışlarını düşüncemin sakinliğiyle rahatlat. Zamanın sonsuz görüntüsüyle hızımı azalt! Bana güncel kargaşanın ortasında, Tepelerin ölümsüz sakinliğini ver.Wilfred A. Peterson’Yalnız bırakıp da İkinci kez öldürmeyin beni Mezarıma sadece menekşe dikin O toprağa alışkın Bense acemi. Fatin Hazinedar Gün gelip yuvarlanırsam Tepeden aşağı Adım böyle bir şiirde anılsın Sezer Özşen Öleceğiz; müjdeler olsun , müjdeler olsun ! Ölümü de öldüren Rabbe secdeler olsun ! Necip Fazıl Ölüm güzel şey; budur perde altından haber …. Hiç güzel olmasaydı ölür müydü Peygamber?…. Necip Fazıl Sizde ölüm var mıdır? Ece Ayhan ölüme ne kadar yakın unutulmaz çocukluğumun ağır çiçekli ıhlamur ağacı Yelda Karataş Baba genişledi nalbantı bildi Toprağın içinde oğlun ölümü Artıkça ve gezdikçe denizlerin dibini Çünkü ölüm artık canlı oldu Nasıl kuduran boğa canlıysa Ve bir şeye koşarsa Cahit Zarifoğlu Uşaklar bir köşeye sinerlerdi, hiç konuşmazlardı, bir kristal sürahi rüzgardan ürperir titrerdi. İniltiye benzeyen bir ses yayılırdı. Karanlığa yapışırdım, bir kapı karanlığına, bir duvar karanlığına, bir yokoluş karanlığına. Ölüm çok uzaklardaydı, o zaman çok uzaklardaydı ölüm.) Edip Cansever bir eski zaman ölüsü resimlerden nasıl bakar? kurutulmuş çiçeklerde bebek unutkanlığı ne zaman ulaşır özlediği yıldıza gözlerinden hiç durmadan yükselen o merdiven? Hamdi Özyurt Ölüm bile geç kaldıktan sonra Bütün ilkleri sona bırakmanın belki de tam zamanı ... Aynaya baksam kalbim görünür Aklımda gitgide büyüyen yara Bir ağacın en uzak dalı gibi sessizce çürür Ölüm, evet ölüm bile geç kaldıktan sonra Ahmet Erhan Hayır hayır hayır hayır Ölüm ki ancak bir başka ölümle yıkanır Teneşirler bu yüzden hep beyaz kalır Ahmet Erhan öpüyorum öper gibi gözlerini son defa ölüm gibi bir aşkın gözyaşlarını Ayten Mutlu iki yakanın arasından aldım seni n’aparsak yapalım ikisinde de çırılçıplak kalıyor sonunda insan ve sanırım bu yüzden birbirine benziyor ölümle aşk Akgün Akova Artık ne yazarsak ölümü yazarız, ölümü ve zamanı. Neden bilmem ölümü artık dikey okuyorum. Siz de deneyin. Değer bu. Burada kesiyorum. Duydum bir ot konuşuyor kendince. Hem kuşların doğum gününde olacağım. Gece beni bekliyor. Yolu biliyoruz. İlhan Berk Yine de yetmez zaman gecenin ve kitapların söylediğini çözmeye, kaç kent, kaç aşk terk edilmiştir; sinmiştir ölümler satırlara bir koku gibi; hep bir şeyler kalmıştır geride asla unutmak istemediğimiz Ahmet Oktay ayrıkotu ipi geçiriyorsa boynuna bir gelinciğin sütten yeni kesilmiş taylar gibi koşar ölüm Mehmet Hameş bağışla, hastalıktan mı yaşlılıktan mı ölüm duygusundan mı ne insan kendini yas aşireti içinin doğusunda buluyor Hüseyin Alemdar E hiç düşündünüz mü tanrı sesse anne tanrıdaki ses midir! âh, hatıralar da ân gibi ölümlü müdür yoksa– dünya dursa, tüm gidenler dönse, hayat herkese anne olsa neden uzaklar gözanne de yakın herkeste bir kekeme Doğum şiir de ölüm ne? Hüseyin Alemdar ovdun ve okşadın beni çıktı içimdeki cin; ondan ölümümü diledin. küçük iskender O kadar çok ki ölümüz Ve o kadar çok ki kızıl güneş önünde setler Ve o kadar çok ki çarpık kabuklu başlar Ve o kadar çok ki öpücüklerimizi engelleyenler Ve o kadar çok ki unutmak istediklerim. Pablo Neruda Çünkü ölüme yakın, görmez olur ölümü artık insan. dışa diker gözünü, iri iri hayvan bakışıyla belki de. Ötekisi olmasa böyle görüşü kapayan, sevenler yakındır ona, şaşarlar … Sanki yanlışlıkla açılmıştır onlara ötekinin ardından … Ama hiç kimse onu aşamaz ve gene dünyadır önündeki. Yüzümüz hep yaratılışa dönük, bir onun üzerinde görürüz özgürün yansımasını, gölge düşürdüğümüz. Ya da bir hayvan, dilsiz, kaldırıp gözlerini öyle bakar içimizden. Alınyazısı denir buna: Karşıda olmak, başka hiçbir şey değil, hep, hep karşıda. ………………………. ………………………. ………………………. Kim bizi tersine çevirmiş böylesine, her ne yapsak, yola çıkan birine benziyoruz? Nasıl o, son tepede, vadisini görünce sonuncu bir kez döner, duraklar ,ve oyalanırsa -, biz de öyle yaşıyoruz, “hoşça kal” diyoruz hep. Rainer Maria Rilke Olaylar geçip gitti, yüreğim yerinde saydı Bir yere varamadı, ölümse arkasında, Suç onda sevgiye ne gerek vardı? Hep başka şartlar düşlerdi, bir de uzak iklimler Gidenlerden güzel miydi gelen mevsimler? Yolda düşüp kaldılar şimdi unuttum kimler, Lütfen lâkin ama tekrar söylemeliyim, Kimse sevgiye muhtaç olmasaydı. Hüsrev Hatemi Ve ölüm hayatı kuşatalı beri İki şey yan yana gelişiyor evlerde Babalar bıçak biliyor Analar yaslı İsmail Uyaroğlu Bir şey yağıyordu babaya, bir şey: kara buğday, ölmüş kelebek, bir ikindi sessizliği ya da. Baba sanki durmuş bir saat, hışıltısı dinmiş bir akasya. Olduğundan zayıf, olduğundan kara, olduğundan tenha. Ne düşünüyordu baba, üzgün uzun baba, parkede bitmiş apansız bir gülü mü seyrediyor, o güle uzanacak babaa! babaa! Birgül Oğuz Bir derin uykudaydım ölümün içinden Açtım ki gözlerimi Bir suyun gölgesi gibi Kendisi adeta bir suyun Ayakucumda sen oturuyorsun Şiir getirenlerin çok olsun çocuğum! Can Yücel ölüm bir aşirettir doğuda Hilmi Yavuz Güneşin batımını, ve uykuda görebilmek ölümü Ne altınsı bir kederdir- tıpkı şiir sanatı, Hangisi ölümsüzlük ve belki de üzücü. Şiir sanatı Sürgit yinelenen ha güneşin batımı ha şafağın sökümü. Jorge Luis Borges ölüm değil beni endişelendiren, bu hiçlik yığını ile kalacak olan karım. Charles Bukovski Düşün ki coğrafyanın en güzel yerindeyiz En güzel günlerinde gençliğimizin Ölümden ötesini aklım almıyor Beterin beteri var diyenlere inanmıyorum İstesek cenneti kurtarabiliriz Ben bir ışık için tepmişim rahatımı Bu güleç yüzlülerin, bu acı türkülerini Bu yoksul yerleri anlayarak seviyorum Delicesine anlayarak güzelim Yüreğim sızlıyor bu roman iyi bitmeyecek. Hasan Hüseyin Korkmazgil Mezar taşıma rastlayanlar okusun: Dünyadayken şiir de yazmıştır. Süreyya Berfe ölüm diye mırıldandı gün boyu sonra duru duru sustu hep yalan yok, onunla dalga geçtik nerden bilirdik ki sıcak bir kumru ölüsü gördüğünü ... bir periye aşk dokuyordu hiç usanmadan aslanağızları geçiyordu, iğneler, dervişler fırdöndüler, koyun postları, kor bir yelek simli gelin telleri, tut ki rüzgar gülleri ölüyordu yanında duruyor, garipsiyorduk bir delinin de kumru gibi ölebileceğini Akgün Akova püsküllerine uzanır mor bir aşk çanağında üşüyen ölümün ölüm, ölümle savaşıdır şairin sonuna gelmez sayfalarına sürer toprağını açılır menekşeler bahara hercai yanık bir şarkı olur sonbahara ölülerdir işte, ölüme uyananlar ötesindeyim bugün Maksut Koto Bir azarlanmayla ölümünü düşünen çocuklar gibi. Edip Cansever sarılayım diye sana geldim oysa gördüm yapraksız bir dalsın umudumun gözünde sen ölümün gülümsemesisin Furuğ Ferruhzad İşte böyle gülüm, iyice yaklaştı bana ölüm. Nazım Hikmet aşkım ölümün sınırında omayra olduğun yerde kal kımıldama ! Murathan Mungan İnsandır… Sonunda solacak, kurumuş bir yaprak gibi rüzgâra ilişerek geldiği toprağa dönecektir. Nihat Behram Bir burnumuzdu ezilmeyen, Ölüm okudu canımıza, Şimdi ne can kalır, ne ten Ölüm dayandı kapımıza, Bir kez yazılmış alnımıza, Kız da kadın da yalan bütün Ölüm almış gemiyi azıya Ölüp gideceğiz bir gün François Villon Sonunda çıkıp gittin. Gözlerim peşinden yeni bir mezar taşımı Okumaya gidiyor. Birileri soracak biliyorum Bu saralı günün sonunda Cesediniz hangi çiçek koksun-anı olmasını bekleyeceğim- Bir giz gibi tükenecek kehribar avucumda Söylemeyeceğim. Metin Fındıkçı Sana geri dönmedi kadınların “Hüznün Şehri” koydular adını Gözlerimin suyuyla kim uzaklaştı gemi gibi -kutsal kitabın zamanıyla- kim girdi, Benim ve çığlığımın arasına.. Sana ölümümü sunuyorum… şiirin rengiyle… Nasıl da şarkı söylediğimi sanırsın hala? Nizar Kabbani Biliyor musun Huzûr, ölümü de güzelleştirmiş Bu eskittiğim şehirde.. İbrahimî Feyzullah Yalçın Herkes yüzümün bir parçasını dinlerken Geçmişimde yarım kalmış yüzünü buldum onun Bana baktığında gövdeme üniforma gibi yakışan Göğüslerinden mürekkep damlayan bir kadına inandım Nefesimi teninde gezdirirken Bir ölümlük hatıralar edindim Yaz gecelerinde ıssız çay saatlerinde Taşradan taşan kötü mutluluklarda Ben onun gençliğinin düşünü gördüm O orada değildi ben gördüğümde İkiye biçildikçe günahlar coğrafyası Gençliğime sunulan kefaret gibi sevdim Şehre tepeden bakmak gibiydi onu sevmek Uykulu sesinde bahçelerle tanış olmak gibiydi Süleyman Unutmaz İnsan üzülmeye görsün hayat hep tutuktur Kar, ölümün üstünü bembeyaz bir örtüyle kapar Küçük İskender Seninle içimde bir yakın ölüm sevinci; Sen vaktini şaşmazsın salgınlar gecikmeli. Metin Altıok yanılgı çiçeğiyim n’olursun hayat kopar beni, kopar a kirlendiğim şu alem benden soyunsun… Mehmet Sadık Kırımlı artık tutunacak kimsen kalmadı, nasıl biliyorsan öyle düğümle zamanı. bütün ölümleri gör, birini evlat edin kendine. oysa sen, boş bir kabın taş darası. yine de denkleştirip gidiyorsun hayatı. tuzağa yem, hançere bağ oluyorsun. zehire katıyorlar seni, şair ne duruyorsun gemilere bin, trenlere atla. kimsenin umursamadığı, hiçbir işe yaramayan kaldır şu gereksiz tanıklığı ortadan. Metin Altıok böyle parçalanarak dağılarak mı ölünür? dünyaya bir bütünlük bırakmadan oysa ölüm bile usul usul yaşama benzer yaşama benzer Sunay Akın “oysa” diyordu birisi “sabah yeniden hatırlamadır yaşamayı” bana kalırsa “oysa” diyenlerden hep korkmalı “oysa ölüm var” da diyebilir aynı kişi Turgut Uyar Hoşçakal, dostum, el sıkışmadan, suskunlukla Sakın üzülme, nedir bu gözlerindeki hüzün? Şu yaşamda yeni bir şey değil ki ölüm, Ama pek öyle yeni sayılmaz yaşamak da. Sergey Yesenin Ey aşkın kutlu kitabı Uçarı hayallere yataklık eden Peri bacalarının yasağı Gönlümün celladı acı mezmur Bana bıraktığın yazıt bu mudur Ölüm geldi bana düğün armağanın gibi Sezai Karakoç Seni alıp kaybolmuş zamanın çağıltısından Bana getiren Yasamız vardı Öfkeyle yazardın sen bir yüzüne Ölür ölür okurdum öbür yüzünde ben… Sezai Karakoç Ben geldim geleli açmadı gökler Ya ben bulutları anlamıyorum Ya bulutlar benden bir şeyler bekler Hayat bir ölümdür aşk bir uçurum Ben geldim geleli açmadı gökler… Sezai Karakoç Ben sevgilim… Bir çocuk bayramı gibi yaşamak isterdim her aşkı Cezaya kaldım. Bir mutluluk şiiri yazamamaktan dolayı İmlamı iyice bozsam da farketmez artık. Kime ne “de-da”ları ayırmasam? Noktalarda durmasam, Bir ünleme koşsam yalnızca, Sonu uçmak olan çığlığa. Kime ne anlatarak bitirsem hayatımı? Ölümüme de bir şiir yamar nasıl olsa birileri artık. Didem Madak ölüm de bir miraçtır tersinden kıyası mukassim olsa da ey uçurumlarda açıp uçurumlarda solan çiçek Arif Ay bilmediler içime dökülen bu kuyular sendendir ruhuma diktiğim bu lekeler emanetindir bilmediler dediler: kalbi susmuş bir adamdır bu! terk edin! eli düzgün yüzü güzel bir ölüm getirin ona! Veysi Erdoğan ama Tanrım nasıl korkulabilir benden ben, ben ki hiçbir zaman gökyüzünün sisli çatılarında başıboş ve hafif bir uçurtmadan başka bir şey değildim aşkımı ve hevesimi ve nefretimi ve derdimi mezarlığın geceden yalnızlığında adına ölüm denen fare kemirmektedir” dedi ... Haklısınız Hiç aynaya bakmadım ben Ölümümden sonra Öylesine ölüyüm ki artık hiç bir şey Kanıtlayamaz Benim ölümümü Furuğ Ferruhzad Güzel bir ölüm beğenerek kendime Güllere, leylaklara aldırmadan ölüyorum İlhami Atmaca yaşamayı bilmek kadar ölüme de yakındır insan susmayı sonsuza değin bir armağan gibi sunarak başkalarına ayrılmayı göze alır, aradan çekilir birgün. Mehmetakın Güre Sindi sîmâsına akşam hüznü, Böyle yastıkta görenler yüzünü, Avuturlarken uzun sözlerle, O susup baktı derin gözlerle, Evi rüzgâr gibi bir sır gezdi, Herkes endîşeli bir şey sezdi. Bir sabah söyledi son sözlerini, Yumdu dünyâya elâ gözlerini; Yahya Kemal dalgalar vuruyor gözbebeklerime ben sana mülteciyim sevgili mumları eriten ateş düşerken damarlarıma ezberlediğim yollar yakınlaştırır seni bana dağlar ağırlığında özlemler getirdim ‘sana kendimi getirdim’ kelebek ömrü kısalığında da olsa ölüm de olsa sonu inan, razıyım ben bu aşkın tekrarına Zafer Şık Minarenin kapısında bir çocuk halkası Müezzinle inecektir ölü Ölü çağırır çocukları alıştırır camiye Ve ölüyü eve ulaştıran çocuk Kutlu çocuktur Cahit Zarifoğlu mesela dost için ölüme yatıp orda teslimiyet doğuran bir uykuya dalmaktır Alper Gencer Bir köşeye mahzun çekilen için, Yemekten içmekten kesilen için, Sensiz uykuyu haram bilen için, Ayrılık ölümün diğer ismidir Cahit Sıtkı Tarancı O kadar bekledim ki, geliyorum Ölümümü bekledim, geliyorum Bir ölüyü ve ölünün bütün inceliklerini Bekledim geliyorum. Ben Ruhi Bey, mutlu olan Ruhi Bey Ölümü gömdüm, geliyorum Bir sonbahar günüydü, geliyorum Güneşler buz gibiydi, geliyorum Ve bütün kötülükler Ölümün armaları gibiydi Size anlatırım, geliyorum. Edip Cansever Dört asırdır inerek câmie nûr üstüne nûr Yerde bulmuş yaşayanlar da, ölenler de huzûr. Ona hâlâ gidilirken geçilir bir yoldan, Göze çarpar ölüm âyetleri sağdan soldan, Sarmaşıklar, yazılar, taşlar ağaçlar karışık. Hâfız Osman gibi hattatla gömülmüş bir ışık Bu mezarlıkta siyah toprağı aydınlatıyor; Belli, kabrinde, O, bir nûra sarılmış yatıyor. Yahya Kemal Beyatlı Bir mayıs çiçeği soldu mu hiçbir çiçek Başkaldırmayacak vuruşlarına yağmurun; Çılgın ve ölü olsalar da çiviler gibi, Başları çekiç gibi vuracak papatyalara, Güneş batıncaya dek güneşte kırılacaklar, Ve artık hükmü kalmayacak ölümün. Dylan Thomas

Yaşarsın karıcığım, kara bir duman gibi dağılır hatıram rüzgârda; yaşarsın, kalbimin kızıl saçlı bacısı en fazla bir yıl sürer yirminci asırlarda ölüm acısı.

pencerede oturmuş yaşlı adam gözleri yorgun saçları ak ağzı kötümser kimin yolunu bekler ölümünden başkaAttila İlhanzaman yanınca ölüm de bırakır arkadan vurmayı gelip evlerimize yerleşir giyer geceliklerimizi kan kabuklu bedenine yataklarımızda yatar

şairlerin ölüm çiçeğidir zambaklar (zambaklar) çocukların karbeyaz uykusudur senin -mutrıplar mutrıbı- gönlün bunları çalmazzambaklar gün gelir şairlerin başucuna sokulurAdnan Özer Meleklerini çağırıyorum tanrım, meleklerini bana sızılı bir ölüm bağışlayacak meleklerini.. Ahmet Bozkurt Yaşamak kadar ölüm de çağırıyor bizi, Geçiyorum sokağı fenerle konuşarak Hem yaşamın imidir hem ölümün her fener Ahmet Oktay Ayık kalmak gerekir ve tartmalıdır ayık kafayla İlişkinin değerini, benimsemeden önce-zincirin öğretisidir, Söz vermemektir göklere ama hiç değilse vermektir toprağa, Söz vermemektir ölüm ayırana kadar, ama hiç değilse bir yaşam vermektir. Yevgeni Yevtuşenko Babam on altı yıldır ölüme saçmalığını anlatıyor… Şükrü Erbaş Bir akşamdı, evimizde ecel kanat germişti, Anneni – bir cellad gibi – vurup yere sermişti. Ölüm ile pençeleşen bir hayatın güreşi, Sekiz yıldan sonra dinmiş; nihayete ermişti. Rıza Tevfik Bölükbaşı

Her şeyi tattım, acısını çektim. Ölüme rızadan başka bir şey kalmıyor bana. Huzur içinde çocuk yetiştireceğim demek. Yaşamı överdim, kötücül bir iştah ölümlü aşklara iten beni. Aşkı, ben de türün bir güvencesi saydığım şu an, ölümü görüyorum.

Giuseppe Ungaretti

Vazgeçtim bu dünyadan tek ölüm paklar beni, Değmez bu yangın yeri, avuç açmaya değmez.

onlara ün mü gelir bazı ses mi duyarlar yumuşak bir kedere ufalır bakışları idam mahkumlarıdır aslında ihtiyarlar ölüme koşullanmış bütün davranışları yorgun öksürükleri oturup kalkışları yaşayıp durmaktan gizlice utanırlar her gece artık gitmek vaktidir sanırlar geçmiş günlerinden bir destek aranırlar uysal bir gülümseme tek sızlanışları idam mahkumlarıdır aslında ihtiyarlar ölüme koşullanmış bütün davranışları

Ve ben bembeyaz bir atın üstünde ölüm meleğini bekliyorum Mehmet Baş