Kumsalda İki Çocuk

Bize gönderdiğin o yeni yıl kartı “İki çocuk, kumsalda…” diye başlanabilirdi elbet! İkinizin de gözlerinizden, yanaklarınızdan öpüp, kaçırılmış görüşme fırsatlarının hesabını şimdilik bir kenara bırakıp sağlıklı, mutlu, başarılı bir yıl diye başlıyordu. Yumuşak renklerle silinmiş, boşaltılmış bir dünyada; neredeyse tozanlarına karışmış bir kumsalda oynayan iki çocuk çizilmişti ön yüzüne. Çocuklar çok belirgin, sanki onları birbirlerine gösterdikleri dikkat belirginleştirmiş – bu seyrek dokuda. Bir de yaptıkları kale. Kumsalda iki çocuk birlikte yaptıkları bir kum kalesiyle kendilerini kuşatıyorlardı. Açık deniz duruyordu başuçlarında Avuçlarından dökülen kumun seyrek dokusu elenmiş manzara Ufuk çizgisinde üzümkarası renginde bulutlar belli belirsiz; Kartın gökyüzüne karıştığı üst kenarında yaklaşan Şimdilik uzakta üzümkarası ince bir çerçeve Belli kumsala inecek Zaman’la buluşacaklar yerde Kartını aldığımız günlerde fırtınadaydık Kumun ufku, engin sığ, hayvan acısı Kartını aldığımız günler Ölüme açık duran deniz kapısı Kartını aldıktan nice sonraydı ki, bir gece yarısı telefon etmiştim sana. Sesimdeki bozgun birbirinden nice uzakta bulunduğumuz iki kenti derin bir sessizlikle bağlamıştı birbirine. “Biz artık kumsalda iki çocuk değiliz,” demiştim. Her şeyi söylemişti bu cümle. Beraberliğimizdi, insanlara bize böyle kartlar gönderilmesini düşündüren. Bizden başkalarını da ısıtan, ışıtan bir kaleydi kumsaldaki. Açık denizin başucunda bir kum şatosunda nice fırtınada yırtılmış bayrak, çırpınıp duruyordu şimdi ahizenin parazitlerinde, resmin üzerinde ince bir çizgi olarak başlayan bulutlar bizden erken görmüş, geliyorlardı üzerimize. Fırtına dindi. Ya da öyle sandık. O kart yeniden asıldı duvardaki yerine Kum akmaya başladı yeniden Duvardaki iki çocuğun avuçlarından günlerimize Hâlâ büyümemeye yeminli iki çocuğuz ama artık ayrı kumsallarda Aynı izlere basarak kaybettik birbirimizi Sana cevap yazamamıştım o zaman, kusura bakma üzerinden çok zaman geçti Senin kartındaki bulutlar şimdi bu şiire indi. Murathan Mungan Ocak 1993 - Aşkın Cep Defteri-