Gücüm, hayatım, nem varsa kaybettim,
Kaybettim, ah, dostlarımı, neşemi.
Kalmadı hatta kibrim, azametim,
Oydu vehmettiren dâhiliğimi.
Hakikat budur dedikleri zaman
Karşımda sahiden bir dost zannettim.
Hakikatı anlayıp duyduğum an;
Çoktandır galip gelmişti nefretim.
Ama işte hakikat ebedidir,
Yaşarsa bir kimse ondan bihaber
Alemde ömrümce gafil kişidir.
Tanrı soruyor, cevap vermek ister.
İyi ağlamışım ara sıra,
Elimde kalan servet bu dünyada.
Alfred de Musset
(Ülkü, 16 Ağustos 1954)