Eylül; Belki Son

güller vazgeçti, çocuklar büyüdü kuzeydeki vadiden geldi eylül belki birkaç sıcak gün daha sabahlarında üşüdüğüm epey uzağımda kaldı içimden geçen yol okunmuş bir kitaba kimseler dokunmuyor sığlaştı yüzümdeki gamze, kuytularım boşaldı toprak sert, yeni bir cümleye başlamak zor bacasındaki duman, duvarına yaslanmış ağaç bozmuyor kırdaki evin yalnızlığını akşam, ölü kuşlar gibi düşüyor bahçeme gece omzumda uykusu ağır, yorgun bir kızın kolları yaprakları anlıyorum, yere yaklaşan gökyüzünün dilini çözdüm geçtiğim yerdeydi cennet, şimdi buz tutmuş bir cehennemi yürüyorum güller vazgeçti, çocuklar bekliyor