Ben şiirlerimdeki adam değilim
Benim değil şiirlerimdeki yüz
Söyledimse de bazı şeyleri,
Bazılarını gizledim
Mümkün mü söylemek her istediğini
Der geçersin, ne gereği var şimdi
Kimi zaten söylenmemeli
Ya zehirlersem birini
Hakkında hiç konuşmadıklarımızsa
Her birimizin ısrarla
Küçümsenir ve yaratırlar
Şu yüceltilen yönlerimizi
Ve sırası gelmeyecek şeyler var
Vaktiyle atlanmıştır çünki
İşte onlar.. asıl önemlisi
Ben böyle iyi etmemişim Cahit abi
Hecelerine bölüp seçmekle kelimeleri
Çar Birinci Nikola yanımda ne ki
Şiir aceleci, ben bu yaşıma gelmişim
Daha bilmiş ve kabul etmiş değilim gerçeği
Alıp götürdü ama çoktan yaşama kuvvetimi
Bitirdi erdemlilik, bitirdi beğenilme isteği
Ve daha acısı var, söylemeyeyim
Memnunum
Bilerek kötülük etmemekle
Kendimden başka bir kimseye
Varsa başka bir hayat, onda hakkım var
Affettiğimi kim söyledi
Kötülüğüne kötülükle karşılık vermediklerim
Olduğundan fazla göstermek istedim
Sevdiklerime sevgimi, yalan değil ki
Ama masum sayılır
Gördüm sevme yetimi güçlendirdiğini
Her şeyi söyleyebilirim
Az değil yitireli umutlarımı
Tasam yok gölgesi düşecek diye
Birkaç şiirime cürümlerimin
Kime neyi ne diye itiraf edeyim
Anlatsam bir anlayan çıkar mı ki
Batakhanelere sızan ezan sesinin
Yüreğe nasıl işlediğini
Bana kalırsa daha yücedir onun hissi
Bir cami avlusunda beklemekten namaz vaktini
En fenası şu
Başkalarına bölüştürdüm
Kendime göstermekle mesul olduğum
Dürüstlükle iyi niyeti
Nerde görsem tanıdım cesareti
Korkakça tedbirlerle yönettim kendimi
Yaş otuz beş
Üstüne bir on yıl daha koy o benden
Selamlaşarak geçtiğini görüyorum iki bulutun
Budur işte hayatımın varsa bir tesellisi
‘Yeter ki gün eksilmesin penceremden’
Biliyorum bunu diyeceğini
Ama çok seneler geçti üstünden
Cevdet Karal
