Ud, felaketlerdeki yoldaşım
İç çekişlerimin kusursuz şahidi
Tüm haykırışlarımın sadık kâtibi
Ah ne çok kederlendin benimle
Acılı gözyaşlarım seni öyle çaresiz bıraktı
Hoşa gidecek seslerin peşinden koşar oldun
Ama bulduklarını da birer ağıda çevirdin hünerle
İşte şu eski dost, acılar, yeniden çalar oldu
Eğer farklı bir ezgi çalmanı istersem
Yayların gevşeyecek bir bir ve ben sersem
Oysa görüyorum çektiğim bütün ahları
Hüzünlü veryansınlarımın keyfine bırak beni
Acının içindeki keyfe mecbur et beni
Böyle tatlı bir keder tatlı bir sonu hak eder
Louise Labe
Çeviri: Fatma Büşra Helvacıoğlu
